Adoptie geen optie

Het eerste bericht wat ik vanmorgen las was ‘ De raad van jeugdbescherming is van mening dat het beter is voor adoptiekinderen, om op te groeien in hun eigen cultuur.’  Wat er op neer komt dat het  ‘beter’ zou zijn voor kinderen om op te groeien in het geboorteland. Ondanks de armoede en gebrek aan ongelooflijk veel dingen die hier vanzelfsprekend zijn voor ons.

Als ik niet geadopteerd was door mijn ouders, die mij hebben opgevoed alsof ik hun vlees en bloed ben, had mijn leven er heel anders uitgezien . Ik had geen kans gehad in mijn geboorteland Sri Lanka, want ik had speciale voeding nodig, zonder lactose. Iets wat de gewone Singalees zich niet kan permitteren. Ook mijn broer werd ernstig ondervoed aan hen toevertrouwd, hij was er nog een stukje erger aan toe dan ik. Als mijn ouders zich niet om ons ontfermd hadden, waren we waarschijnlijk niet eens meer hier. In het kindertehuizen werd er niet naar onze gezondheid omgekeken, we waren niet goed verzorgd en ook emotioneel gezien hadden we deuken opgelopen.

Beter is een subjectief begrip, maar ik ben van mening dat cultuur er niks mee te maken heeft zolang je niet ouder bent dan tot een jaar of één voordat je geadopteerd wordt. Ik was zelf zes weken toen mijn ouders mij ophaalden, en weet dus niet beter dan de Nederlandse cultuur. Ik heb hier alle boeken kunnen lezen die ik wilde lezen, alle muziek-dans-hockeyclubjes kunnen bezoeken, al het onderwijs kunnen volgen dat ik wilde maar boven dat alles, ik groeide op in een gezin wat mij overlaadde met liefde. Geliefd door mijn ouders, opa’s, oma’s,ooms,tantes etc. Dat had ik als bastaardkindje in Sri Lanka niet gekend.

Waar ik het mee eens ben, dat het behoeftes voor een kind voorop staan, wat voor mij persoonlijk zou hebben geholpen, was een papieren dossier waar ik van op aan kan gaan. Wat mij zelf stoort is dat vaders nooit in beeld zijn op papier, medische gegevens ontbreken volledig en het is maar de vraag of er überhaupt iets waar is van het verhaal wat op papier staat. Een DNA test zou al veel uitsluitsel kunnen geven of de vrouw die het kind afstaat wel de biologische moeder is, of dat zij om wat voor vage reden dan ook de boel voor de gek houdt.

Of het makkelijk was/ is om op te groeien als bruin popje in een overwegend boerendorp in het zinderende zuiden, is weer een andere vraag. Voor mij betekent geadopteerd zijn dat ik moet leven met vragen waar ik nooit antwoord op zal krijgen, dat was even lastig maar inmiddels heb ik die vragen een plaatsje kunnen geven. Ook betekent het voor mij dat de buitenwereld vaak de nadruk legt op dat ik ‘anders’ ben. Een klein donker meisje dat buiten speelt op haar Friese klompen, in Noord-Brabant. Ik denk dat dat beeld ongeveer samenvat hoe mijn leven was. Dat is misschien nog wel het lastigste omdat ik me helemaal niet buitenlands voel maar mijn spiegel laat toch wel wat anders zien. Mensen stellen aan de lopende band irritante vragen over waarom ik afgestaan ben. Een van de vragen die ik zelf geparkeerd heb, omdat het mijn leven wat dragelijker maakt om er niet te veel aan te denken. Want echt weten zal ik pas als ik mijn biologische moeder zou opzoeken. En daar heb ik geen zin meer in vanwege mijn wantrouwen in de adoptiepapieren die ik heb. Ik heb geen zin om meer teleurstellingen te moeten verwerken als het over mijn afkomst gaat. Wat ik weet dat ik hier een veel leefbaarder leven heb kunnen leiden als kind, en dat het leven soms flinke hobbels kent heb ik ook mogen ervaren. Helaas denken mensen dat prima is om een gevoelig onderwerp als ‘waarom ben je afgestaan’  tussen de tompoucen en de borrelnootjes aan te snijden.

Adopteren is mijn inziens een prima idee als je het doet omdat je graag moeder/vader wilt worden. Zelf vraag ik me wel af, hoeveel kinderen uit het buitenland worden gehaald, als eerste keus. Meestal gaan er een aantal teleurstellende rondes  IVF aan vooraf voordat men besluit om te gaan adopteren uit het buitenland. Ik ben persoonlijk van mening, dat het een mooier idee zou zijn als mensen gelijk kiezen voor het adopteren uit het buitenland, omdat het niks uitmaakt of het nou je eigen vlees en bloed is.

Natuurlijk zul je qua uiterlijk geen gelijkenissen bespeuren, maar je kind zal zich vormen naar hoe jij met ze omgaat. Ook al zei een collega van mijn vader ´ ja je hebt écht de wangen van je vader’. Waarschijnlijk bedoelde hij dat we allebei te zwaar zijn, maar toch leuk om ook een keer te horen dat iemand een gelijkenis ziet. Ik weet zeker dat ik veel op mijn vader en moeder lijk als het op karakter aan komt. Zij hebben mij immers geleerd wat zij belangrijk vonden en ik leef naar de normen en waarden die ik zelf belangrijk vindt uit hun opvoeding. Zonder hun was ik nooit geworden tot wie ik nu was.

En voor die mevrouw in het dorp: Ik heb het echt niet koud hoor, ik ben best gewend na 26 jaar hier te leven aan het bij vlagen frisse weer. Maakt u zich maar geen zorgen.

Nu je hier niet meer bent

Afgelopen 22 juli, in de tuin van het ouderlijk huis van twee vriendinnen die op die dag verjaarden was het erg warm. Ik dacht die dag nog een paar tellen aan je, dat je vijf jaar geleden ook mee was naar hun verjaardag. Die dag erna zou ik samen met mijn vriendinnen vertrekken naar Barcelona voor een week, iets wat je moeilijk kon verdragen. Want dan was je weer elke dag alleen bij je ouders. Een gedachte die je erg veel onrust gaf, ik maakte me wel een beetje zorgen hoe je de dagen zou doorbrengen m jeaar probeerde het los te laten. Ik had een fijne vakantie met mijn vriendinnen.

Ik vroeg me af hoe het na al die jaren met je zou gaan. Was je gelukkig geworden, ik hoopte dat het leven er inmiddels een stuk zonniger uit zag voor jou. In de tijd dat we samen waren gingen we allebei door diepe dalen. Jij woonde weer bij je ouders thuis omdat je depressief was geworden tijdens je studie en langzaam probeerde je er weer iets van te maken. Mijn blauwe plekken en kneuzingen van een vorige relatie waren nauwelijks geheeld toen wij gingen daten. We hoorden allebei niet bij de rest, dat was wat ons bond. Op alle andere vlakken verschilden we, soms mijlen ver van elkaar. Jij was het meest van de tijd enorm kalm, bijna alsof er een storm wachtte ergens. En dat bleek ook zo te zijn, onze verschillen zorgden er voor dat onze opvattingen lijnrecht tegenover elkaar stonden.

Tussen de meningsverschillen door deden we leuke dingen. We kookten samen, bezochten terrasjes en genoten er van als het mooi weer was. Je leek geen grote dingen of gebeurtenissen nodig te hebben om tevreden te zijn. Gelukkig zijn wil ik het niet noemen, want er hing altijd een soort damp van onzekerheid en somberheid om je heen die ik niet weg kreeg. Hoe hard ik dat ook probeerde. De kleine dingetjes maakten je aan het lachen. Mensen die in jouw ogen rare kleding droegen, Arnol Kox, die de D aan God gaf of the Big bang theory. Jouw zien lachen was een schaars goed en helaas duurde het ook niet lang. De mist keerde terug in je hoofd en je verliet het huis waar ik in de tussen tijd was gaan wonen. Zonder iets te laten weten liep je uit die deur, mijn leven uit.

Dat was de laatste keer dat ik je zag, je in je ogen kon kijken en je stem hoorde. Een open einde, want we verloren het contact in de jaren die daar op volgden. In het begin mistte ik je, uiteraard, maar ik wende er aan dat ik weer in mijn eentje raar was. Zonder jou.

Ik pakte mijn leven op en ging verder met in mijn eentje een vreemde eend zijn. Dat is mij prima gelukt en ging er vanuit dat de mist inmiddels bij jou ook wel weer verdampt zou zijn.

Helaas kreeg ik de dag na het tuinfeest een telefoontje, of ik de krant al had gelezen vroeg mijn oude buurvrouw. Nee, ik was net wakker maar ik voelde dat er iets ging komen wat ik niet verwacht had, iets wat ik in ieder geval niet had gewild. Ze stuurt een rouwadvertentie door en ik zie jouw naam staan. Je was overleden die week ervoor. Kennelijk is de mist nooit verdwenen en kon je het licht niet meer zien door de duisternis heen. Ik kan me alleen maar indenken hoe eenzaam en hard de strijd is geweest die je voerde. 

Je begrafenis was onwerkelijk, zo veel jonge mensen die verdriet hadden om iemand die voor altijd 26 zou blijven. Je ouders en je broers die na de dienst met zijn vieren op een rijtje stonden om knuffels en lieve wensen te ontvangen. Ik hoop dat je hebt kunnen zien hoeveel mensen er voor jou waren die dag. Misschien hadden we wel veel eerder moeten langs komen, om te zeggen wat we vandaag op een papiertje hebben geschreven. Misschien hadden we je elk jaar wel zoveel bloemen moeten geven als vandaag. Misschien was je er dan nog geweest.

 

Zinkend schip

 

Ook al voelde het misschien niet zo die dag, nu al weer enkele jaren geleden, uiteindelijk was het een hele bevrijding dat onze relatie over was. Van te voren had ik al twijfels over onze plannen om samen te wonen. Maar verliefdheid verblindde en verdoofde het gevoel van twijfel en ik nam een sprong in het diepe. Ik vertrouwde er op dat het allemaal goed zou komen uiteindelijk. Het domste wat ik toen had kunnen doen bleek achteraf, toen mijn rekening diep in het rood stond en ik herstellende was van de zoveelste operatie aan mijn baarmoeder. Misschien was mijn lege fortune cookie een voorbode van deze inktzwarte periode, ik was de enige aan tafel wiens cookie volledig leeg was. Geen fortune voor Eva, naar mate de tijd verstreek, leek dat uit te komen.

Mensen om me heen begrijpen niet hoe ik zoveel regie uit handen heb kunnen geven, iets wat ik nooit verwacht had gebeurde toch. Het ging geleidelijk, centimeter bij centimeter nam je klein stukje van me af. Je hield er een volledig eigen leven op na waar ik niets van wist en tot op de dag van vandaag nog steeds niks vanaf weet. Als een volleerd manipulator zocht je naar redenen om onze relatie op scherp te zetten. In het begin gaf ik tegengas, maar uiteindelijk wilde ik geloven dat er meer mooie momenten waren dan slechte. Ik gaf steeds meer op en ging steeds meer mee in jouw wensen om de vrede te bewaren zodat alles leefbaar was. Als ik toch nog eens een eigenwijze bui had en ik op mijn strepen ging staan, zette je zo’n grote mond op dat er alleen nog maar een wervelwind aan scheldwoorden uitkwamen. Die ik niet binnen liet komen én dat leek je alleen maar heel erg te irriteren.

Het huis waar we woonden bleek ook niet ideaal en we verhuisden vanwege overlast van een verslaafde buurman. Ik was verhuisd naar een stad waar ik eigenlijk helemaal niet wilde wonen maar goed, ik was er nu en ik wilde er iets van maken samen. We studeerden beiden en onze financiële mogelijkheden waren behoorlijk gelimiteerd. Met wat creativiteit en low budget spullen en hulp van lieve vrienden toch het nieuwe appartement een flinke opfrisbeurt geven. Toen pas merkte ik op dat jouw ongelooflijke onstilbare honger naar alles wat duur was een probleem begon te worden. Een flinke tegenhanger van mijn zuinigheid en het begon me te irriteren voor het eerst. Ik probeerde op al mijn eigen uitgave te beknibbelen zodat ik jou nog een pakje sigaretten kon geven, want ja stoppen was natuurlijk geen optie. Bij de Lidl boodschappen doen was een doodzonde, maar meer liet ons beperkte budget simpelweg niet toe. Ook je wensen wat avondeten, snacks en drank betreft waren op zijn zachtst gezegd opmerkelijk. We hadden een maand dubbele vaste lasten en jij had geen toegang tot je spaargeld. Ondertussen zou je hard je best doen om wat bij te klussen met je bedrijfje. Want ja, je was een ondernemer, een hele bink als ik je verhalen moest geloven. Na overleg en de belofte dat je me zou terug betalen, vroeg ik een studentenlening aan bij de ING. Ook sloten we een gemeenschappelijke rekening af.

Al gauw wilde je van het geld hele andere dingen doen, zoals uit eten in een veel te duur restaurant. Ik weigerde er aan mee te werken, maar al snel had je al weer een nieuw item voor ogen: een nieuwe macbook, want die zijn ook zo lekker goedkoop. Ook dat heb ik gelukkig weten tegen te houden. Ik werkte hard met mijn vrienden aan ons nieuwe huis terwijl jij stond te roken, de ene na de andere dure sigaret. Mijn vrienden probeerden me al voorzichtig te waarschuwen dat dit de houding van een uitgekookte profiteur is maar ik was blind, doof en vooral te gefocust om deze shitzooi te overleven dat ik er nauwelijks aandacht aan besteedde. Dat verwijt ik mezelf wel, dat ik de signalen die ik had kunnen oppikken, helaas negeerde. Maar hé, je verwacht toch ook niet dat de man die je ten huwelijk vroeg, uiteindelijk je failliet zou maken? Of ben ik dan te naïef? Iets anders wat ik niet had moeten doen is opgeven, stoppen met doorvragen als ik iets vertrouwde of zoiets essentieels: dat ik de sleutels van onze brievenbus niet kreeg. We hebben er vaak ruzie om gemaakt, maar na de zoveelste scheldkanonnade en de belofte dat je me mijn post toch wel zou geven was ik moe. Moe van het ruziën, overleven, voldoen aan je hoge eisen wat eten betreft, op mijn tenen lopen zodat alles maar naar jouw wensen was. O ja, ik kampte ook nog met chronische bloedingen, iets waar je ook geen flikker om gaf. Ik hoefde geen enkele steun van jou te verwachten. Inmiddels hadden we introk genomen in ons nieuwe appartement en naïef als ik was, dacht ik dat jouw houding wel zou verdwijnen. Maar als snel bleek dit ijdele hoop, ook hier kreeg ik geen sleutel van de brievenbus en ondanks de belofte dat je jouw spaargeld zou vrijmaken had ik nog geen cent ontvangen.

Je had bedacht dat je wel de huur en andere vaste lasten kon betalen en op die manier konden we dan dingen tegen elkaar wegstrepen. Leek mij een prima oplossing, zeker nu de bank wilde dat ik per direct al het geleende geld ging terug betalen. De bank hield het maandbedrag dat ik hun verschuldigd was af van het geld dat binnen kwam op mijn eigen rekening, het resterende bedrag stortte zij op onze gemeenschappelijke rekening. Ik had geen andere keus dan dat volgens de bank. Digitale toegang tot onze gemeenschappelijke rekening mocht ik niet hebben, mijn laptop zou niet veilig genoeg zijn en jij zou me af en toe laten zien wat er afgeschreven werd. Eigenlijk hetzelfde zeikverhaal als de sleutels van de brievenbus die ik nooit kreeg. De chronische bloedingen namen in hevigheid ondertussen alleen maar toe en een rits operaties volgden. Jij zou je propedeuse halen in die periode en kon geen afleidingen gebruiken dus je vroeg me om zeker voor twee maanden bij mijn ouders te gaan wonen om daar te herstellen. Ik was immers alleen maar een last als ik niet kon koken en schoonmaken, het bijkomende voordeel was, dat ik dichter bij het behandelende ziekenhuis zou zijn.

En daar lag ik, te wachten tot ik de koude O.K. ingereden zou worden in mijn lelijke operatieschort. Opeens stond jij voor mijn neus, ik was verbaasd en zei dat ik het fijn dat je speciaal voor mij nog even langs kwam. Nee, je kwam niet voor mij, je kwam zodat je zélf met een gerust hart je tentamens in kon gaan. Enigszins verward door wat je zei liet je me achter zonder me een kus te geven en liep de je kamer vlug uit en zag hoe je een paar seconde later zenuwachtig aan een dure sigaret stond te lurken. Dat was een van de laatste keren dat ik je zag tijdens de ziekenhuis periode, we belden regelmatig. Als ik vroeg of er post was, was het antwoord nee, ook geen bijzonderheden op de gemeenschappelijke rekening waar immers alleen mijn geld binnenkwam. Volgens jou werden de vaste lasten allemaal afgeschreven van jouw eigen rekening en hoefde ik me nergens zorgen over te maken. Ik richtte me op mijn herstel en ging er vanuit dat jij je zou richten op je studie.

We zagen elkaar weinig, maar na een tijdje was ik dusdanig hersteld dat ik weer mijn intrek nam in mijn eigen huis. Onze relatie leek enigszins bekoeld maar ik hoopte dat vanzelf weer over zou gaan. Jij haalde je propedeuse naar eigen zeggen en bevestigde dat met een facebook aankondiging. Niet lang daarna wilde ik boodschappen doen terwijl ik bij mijn ouders was. Er verscheen alleen iets op het schermpje wat ik totaal niet had verwacht. Ik had geen saldo meer.. Met mijn vader belde ik naar de bank, mijn rekening bleek in beslag genomen te zijn. Dit was helaas het topje van de ijsberg, storneren van mijn zorgverzekering, huur niet betalen, telefoons niet betalen, het lijstje was helaas oneindig. Het heeft eventjes geduurd voor ik écht geloofde wat je me aan had gedaan. Ik was er gewoon ingestonken, je scheldpartijen hebben geholpen om me niet meer voor mezelf op te laten komen en je kon gewoon je vrije gang gaan. Ik voelde me heel erg dom maar was ook boos op je. Antwoorden op de duizend vragen heb ik nog steeds niet gekregen. Maar eigenlijk doen ze er niet meer toe, willens en wetens heb je dit gedaan.

Het moment dat ik je vroeg, of je er er iets van wist, werd je zo furieus dat je bij mijn ouders wegliep om daar nooit meer terug te komen. Ik mocht mijn woning niet meer in en had niks anders bij me dan alleen mijn telefoon. Een nare tijd volgde, ik snapte niets van alle schulden die je had gemaakt op mijn of onze beider namen. Waarom had je niks gezegd? Omdat ik je geen geld meer wilde lenen had je dat geïnterpreteerd als dat je er helemaal niks over mocht zeggen. Hoe meer er boven water kwam hoe minder ik kon geloven dat het met slecht inschatten van jou te maken had. De hoeveelheid én de frequentie van het storneren van automatische incasso’s van mijn rekeningen, overboekingen naar je eigen rekening gaven blijk van een geslepenheid en geldlust die niet te stillen was.

Zelfs het behalen van je propedeuse was één grote leugen. Gelukkig geloof je er zelf in, hoe kun je in hemelsnaam nog slapen ‘s nachts? Een smsje kon er nog vanaf: ‘Ik heb je toch heel menselijk behandeld? Ik had ook met de noorderzon kunnen vertrekken Eef”.  Langzaam kwam ik tot het besef dat onze relatie niet gezond was en dat het maar goed was dat wij nooit in het huwelijksbootje zouden stappen. Dit zinkende schip laat ik met alle plezier aan mij voorbij gaan. Inmiddels zijn de schulden afbetaald en is de wereld een stuk zonniger. Ik ben weer gelukkig en ik wens je een behouden vaart.

Kledingvoorschriften

 

´ Meisjes hebben in groep ⅚ soms al vrouwelijke vormen zonder dat zij het doorhebben dat ze daarmee gevoelens kunnen losmaken bij sommige mannen´ aldus directeur Nienke Opstal- Klint. Ze zegt leerlingen tegen dat soort dingen te willen beschermen. Naar mijn bescheiden mening maakt ze een grote denkfout, ze zou haar leerlingen moeten beschermen voor die mannen die op deze manier denken.

Begrijp me niet verkeerd, ik zou mijn dochters ook het liefst in keurige bloesjes en jurken naar school sturen.  Gepaste schoolkleding, ik vind zelf niet dat naveltruitjes daar onder vallen. Niet omdat anderen daar wat van zouden kunnen vinden in seksueel opzicht. Dat heeft meer met mijn fatsoensnormen te maken dat ik het niet nodig vindt om je decolleté altijd maar te grabbel te gooien, of broekjes waar je billen uitfloepen, dat wil je toch gewoon niet als je respect voor jezelf hebt ?  Maar spaghettibandjes té sexy? Misschien zouden ze jeugd moeten leren, dat je mensen met respect moet behandelen en niet als een stuk vlees waar je iets in kan steken. Dat gaat me toch wel te ver, en bovendien vind ik dat je een verdorven geest hebt als je een stijf pielemansje krijgt van een meisje dat je dochter of kleindochter had kunnen zijn.

Het was rond 1997, ik was 7 en mijn borsten begonnen zich te ontwikkelen en ik kreeg het op mijn heupen. Rondingen die ik verafschuwde, ik zat vervroegd in de puberteit en men besloot de puberteit een halt toe te roepen met zwaar geschut. Hormonen die er voor zorgen dat je in de overgang komt op een kunstmatige wijze. De kinderarts vond dat ik ziek was want dit voldeed niet aan de norm. Die hier gevormd wordt door Europese kinderen. Een jaar lang heb ik rond gelopen met één half ontwikkelde borst en één platte kant. Ik speelde nog graag met poppen en ik voelde me alles behalve een puber. Na een jaar hadden de hormonen geen grip meer op mijn puberende lijf en de arts besloot dat ik moest stoppen met de injecties.

Dat zorgde er voor dat mijn lichaam zich met een vogelvlucht ontwikkelde tot het lichaam van een vrouwtje. Ik was altijd piepklein en mager geweest maar ik had nu ineens heupen en een cup C. BH’s weigerde ik categorisch ( ik heb er nog steeds een hekel aan). Tot mijn oma me in groep 6, ik was nét negen me met een smoes de hunkemoller in lokte. Ik kreeg mijn eerste BH, die ik daarna verstopt hebt thuis om hem niet aan te doen. Nog altijd was ik niet bezig met seksualiteit en ik hield nog steeds van mijn poppen,boeken, maar ook mijn rokjes en jurkjes. Ik merkte soms wel dat kinderkleding eigenlijk niet gemaakt was voor mijn borsten. Mijn borsten bleven groeien terwijl ik mijn maximale lengte had bereikt, een sportbh werd noodzakelijk tijdens gym en het duurde niet lang voor ik ging menstrueren

Inmiddels hadden we ook een docent die mijn lichaam interessant vond, dat stak hij niet onder stoelen of banken. Hij legde mijn mede leerlingen uit dat ik een mooi vrouwelijk lichaam had en ik wist niet wat ik er mee aan moest. Ik ging mijn lichaam haten want ik wilde niet anders zijn. Wat ik natuurlijk al wel was in een volledig blanke klas maar dat terzijde. Ik liet mijn moeder lange, wijde kleding kopen omdat ik me schaamde. Toen werd ik me bewust wat een lichaam kon doen met mensen, en probeerde dat lichaam te bedekken. De docent liet geen moment onbenut om een opmerking te maken over mijn lichaam dat nog steeds vol in ontwikkeling was. Meerder malen gaf ik aan dat ik er niet van gediend was, het had geen enkel nut want meneer ging vrolijk door. Op het schoolbord tekende hij de vormen van mijn lichaam na, ik had borsten waar je een boek op kon leggen zei hij voor een volle klas. Ik voelde me dood ongelukkig, de klas lachte. Ik hoopte dat ik bijstand zou krijgen van de directrice, maar dat was helaas ijdele hoop. Ze zei dat hij het waarschijnlijk niet verkeerd bedoelde en dat ik er niks raars van moest denken.

Later hoorde ik van verschillende meisjes die hem ook als docent hebben gehad, voor of na mij dat hij hetzelfde bij hun deed en dat er niks gedaan werd met het geklaag van hun ouders. Het werd gewoon simpelweg weg gewuifd, over naar de orde van de dag. En dat is juist het kwalijke van de boodschap van de directeur in kwestie. Naar mijn mening, is het een afwijking om je aangetrokken te voelen tot minderjarigen, wat voor kleding zij ook dragen.

Ik spreek voor mezelf, ik heb mijn kleding nooit gekozen om jongens/mannen te verleiden omdat ik vind dat ik meer te bieden heb dan een lichaam. Zeker als je in groep ⅚ zit vinden meisjes het leuker om te dragen wat hun idolen en vriendinnetjes dragen. Dat was ook de reden waarom het gros van de meisjes toen naveltruitjes droeg : the spice girls. Die waren helemaal hot, en voorbeeld voor veel klasgenootjes. Met het gevolg dat moeders hun dochters met chokers, naveltruitjes, spaghettibandjes en die verschrikkelijke plateauzolen de deur uit zagen gaan. Niet omdat ze dat sexy vonden, maar omdat het zo ontzettend cool was om er ook zo uit te zien.

Jaren later, toen ik rond een jaar of 16 was maakte mijn vader zich zorgen dat mijn rokjes te kort waren. Misschien waren er wel mannen die er iets van vonden, ik vond dat niet mijn probleem, want ik droeg die rokjes niet voor hun maar voor mezelf. Omdat ik het mooi vond en toen nog prima benen had. De rokjes kwamen tot boven mijn knie maar ik droeg er altijd een legging, maillot of dikke panty onder. Ik ondervond inderdaad dat het effect had op mannen toen ik langs een moskee liep met stralend weer, er werd gesist en gefloten. En ik vond het bloed irritant en primitief maar ik heb me nooit verplicht gevoeld om andere kleding aan te doen. Dat er mannen zijn die zulke gedachten niet kunnen beheersen heb ik altijd als een gebrek aan hun kant beschouwd.  Mijn moeder dat ik een shawl om doe om mijn boezem te verbergen, precies om diezelfde reden. Het punt is, dat mijn boezem inmiddels zo groot is dat ik het niet meer kan verbergen. Toch is ze bang dat mannen er iets van vinden als er een klein stukje huid zichtbaar is. Wat ze kennelijk niet begrijpt dat er ook mannen zijn die bloesjes die hoog gesloten zijn, rokken tot de knie opwindend kunnen vinden. Een ex vond dat ik er op die manier uitzag als een stout schoolmeisje. Kortom, of je je nu van top tot teen bedekt, er is altijd wel een of andere perverseling die er wat stouts in ziet. Dat is tenminste mijn ervaring.

Een tijdje geleden was er in Amsterdam iemand die lieslaarzen wilde verbieden voor mensen die bij de gemeente werkten. Want aanstootgevend. Zo’n verzoek geeft mijn inziens een goed kijkje in wat de schrijver zelf aantrekkelijk vindt ipv dat het daadwerkelijk aanstootgevend is. Wat is nou gepaste kleding bij welke situatie? Gelukkig hebben we daar etiquette voor denk ik dan, misschien soms lichtelijk achterhaald maar wel een goede richtlijn als je even de weg kwijt bent. Voor mij is kleding meer een uiting van mijn identiteit, ik trek aan wat ik uit wil stralen, natuurlijk zullen er ook vrouwen zijn die seks uit willen stralen maar dat zal denk ik eerder een minderheid zijn dan dat het een norm is.

Mocht je als docent van een basisschool of middelbare school toch krapte in je broek krijgen bij het zien van bloterige kinderen ga dan alsjeblieft als de wiedeweer een plaatje claimen bij het Pieter Baan centrum en laat je behandelen.  

 

Zachtroze is bitterzoet

Ik wist het zeker, dacht ik: kinderen zijn niet voor mij weg gelegd. Om heel veel verschillende redenen, maar vooral omdat ik vind dat ik met mijn gezondheid geen kind op de wereld moet zetten. Naar mijn idee moeten kinderen zich welkom en geliefd voelen, daar zou het ze zeker niet aan ontbreken. Maar wat nu als ik nachten slecht slaap en daar door nog meer pijn heb dan gewoonlijk en het gewoon niet kan opbrengen om een energieke mama te zijn? Niet spelen, voetballen, de puf om voor te lezen én nog eens een huis wat spik en span is. Nee, dat gaat mij nooit lukken. Misschien ligt het aan mijn perfectionistische karakter dat ik bang ben om het fout te doen. De realiteit is dat ik het zonder kinderen niet eens red om mijn huis perfect op orde te houden. Het is hier soms een puinhoop en op de dagen dat  mijn gewrichten maximaal pijn doen moet ik het laten voor wat het is. En dat kan niet als je kinderen hebt naar mijn mening, dat is niet het voorbeeld wat ze moeten krijgen naar mijn mening.

Toegegeven, als ik in de ZARA HOME rond loop moet ik wel een paar keer slikken als ik alle roze spulletjes zie, voor de blauwe afdeling heb ik kennelijk minder interesse op een of andere manier. Alles is zo zacht, lieflijk, klein en aandoenlijk. De kleinste jurkjes met een roze BB ruitje en ruches. Donkerblauwe kleine wollen vestjes, ik kan me alleen maar indenken hoe schattig het zou staan als ik en mijn lief een klein meisje zouden hebben. Maar vind ik het moeilijker omdat ik me steeds bewuster wordt van het feit dat ik geen kinderen ga krijgen? Daar lijkt het wel op, een aangeprate kinderwens, want ik heb nooit kinderen gewild. Het past niet bij me en niet in mijn leven, daar ben ik zeker van.

Toch wil mijn gynaecoloog mij niet helpen, beter gezegd: hij kan het niet vanwege etische redenen. Hij kan het niet naar zichzelf verantwoorden om mijn 25 – jarige rebellerende baarmoeder te verwijderen. Een ingreep die me zou verlossen van tenminste 30 procent van mijn lichamelijke klachten. Kennelijk weegt dat niet op tegen een eventuele kinderwens die misschien over tien jaar nog zou ontstaan. Ik vind mezelf als 35 jarige gewoonweg te oud om dan nog aan een eerste kind te beginnen. Er van uitgaande dat mijn bloedende baarmoeder uberhaupt in staat is om een vrucht te huisvesten. ( wat niet mogelijk is,want wie wordt er nou zwanger tijdens haar menstruatie? Sowieso is zwanger worden met adenomyose geen sinicure, ik zou een hormoonbehandeling moeten nemen en nog een aantal andere kutkunstjes uit moeten voeren. Laat ik in beide dingen totaal geen interesse hebben maar ik moet er met deze zeer theoretische kwestie toch rekening houden. Want je weet maar nooit he? Bewust niet kiezen voor kinderen lijkt voor gynaecologen iets te zijn wat niet bestaat, één voor één proberen ze me te overtuigen dat kinderen krijgen het summum van het leven is.

Ik weet het niet hoor, schijtluiers, kloven in je tepels, wallen die je van de grond kan rapen, een seksleven dat ver te zoeken is. En dan heb ik het nog niet eens over die moederkoekerige mama ‘s die bij scholen verhalen uitwisselen over hun koters. Like I care, gaap. Hoe kun je dat nou leuk vinden, dat je je eigen kind leuk vind snap ik maar dat je dan ook nog moet gaan luisteren hoe geweldig andere kinderen zijn lijkt mij een straf. Natuurlijk smelt ik als ik de kinderen van vriendinnen zie, stuk voor stuk lieve kindjes. Maar wat ik niet zie, zijn de momenten dat ze hun kinderen wel achter het behang kunnen plakken omdat ze dreinen om eten, speelgoed of iets anders wat kindlief op dat moment van levensbelang vindt. Of ik krijg maar hele kleine stukjes mee en ga daarna weer terug naar mijn eigen kinderloze maar rustige plekje.

Natuurlijk zullen er vrouwen en mannen zijn die nu heel hard willen roepen: je krijgt er zoveel moois voor terug! Dat mag ook wel na al dat harde werk toch? En dat harde werk, kan ik waarschijnlijk niet verzetten.

En het geregel, zwemles,balletles, hockeytraining, afspreken, huiswerk, matchende kleding, kinderfeestjes, gezond koken op tijd naar bed maar ook genoeg vrije tijd. Ik heb al moeite om dat soort dingen voor mezelf een beetje in het gareel te houden. Eigenlijk zeg ik dus, ik ben ongeschikt als moeder. Iets wat meer mensen zouden moeten doen voor ze hun kind op de wereld zetten mijn inziens.

Vorige week was er een ´ moeder´ naar haar kind aan het schreeuwen voor de Albert Heijn, ik had eerst niet in de gaten dat ze naar haar kroost aan het roepen was omdat ze zo grof sprak.  Een meisje niet veel groter dan ik kwam in een laag tempo aan sjokken. ´ He schiet eens op met dikke kont van je´. Ik schrok, maar de ´ moeder’ deed er nog eens een schepje boven op: ´ Hé als je nou eens op houdt met zo’n rotkop te trekken’. Het meisje was er duidelijk aan gewend want ze begon terug te schreeuwen, ze was moe en wilde niet met haar moeder mee. Voorzichtig probeerde ik er iets van te zeggen maar de vrouw negeerde me totaal. En samen sjokten ze uit mijn gezichtsveld. Regelmatig kom ik ouders tegen die hun kind helemaal afsnauwen in het openbaar, ik zeg er altijd wat van omdat die kinderen er niet tegen opgewassen zijn. Ik zou ze het liefst allemaal adopteren en beschermen voor dat soort mensen die zich ouder noemen, maar dat gaat nou eenmaal niet.
Dat gevoel, betekent voor mij dat ik niet persé hoef te baren om me moeder te voelen. Maar ook van kinderen die ik met liefde opneem in mijn gezin. Toen ik dit bij een gynaecoloog voorlegde in het AZM zei ze stellig dat adopteren niet hetzelfde is als een biologisch kind. Die woorden waren best pijnlijk om te horen als adoptiekind zijnde.

Mannen zijn soms net kleine kinderen

Nee zeggen is soms heel moeilijk, vooral als mensen het herhaaldelijk niet respecteren. Soms geef je het gewoon op, of soms zeggen vriendinnen zelfs waarom doe je zo moeilijk, als hij dat graag wil, wat kan het dan kwaad? Of ze voelen zich niet vrij om een date af te zeggen waar ze geen zin in hebben omdat hij al verwachtingen heeft.. 

Zijn er meisjes/vrouwen die zulk gedrag acceptabel dan wel aantrekkelijk vinden? Ik kan me het haast niet voorstellen. Ik kan me wel voorstellen, dat als je niet zo stevig in je schoenen staat dingen gewoon laat gebeuren omdat je bang bent voor de gevolgen als je wél nee zou zeggen. Als ik een peuter wilde hebben, had ik wel een kind genomen.

En dat laatste, is juist waarom ik dit schrijf. Wees duidelijk voor jezelf maar ook voor de ander, nee is nee en blijft ook nee. Zelfs na twintig smeekbedes waarin beschreven wordt waarom je iemand een kans zou moeten geven. Als jij jezelf er niet prettig bij voelt, luister dan naar die ingeving, het kan je een hoop ellende besparen.

´Er zijn mannen die een nee niet kunnen verkroppen´ zegt de verbalisante me. Juist, die mannen, het lijken er een heleboel te zijn, ben ik iets te vaak tegen gekomen. Wat is er mis gegaan in jullie leven dat jullie een nee niet kunnen verkroppen? Ik ben naar het politiebureau gegaan omdat een bepaald persoon de boodschap: ´ik wil je niet leren kennen, er is niks tussen jou en mij´ maar niet wil begrijpen.

Het begon met obsessieve appjes in de trant van ´ als je me geen kans geeft gooi ik me voor een trein´. In alle eerlijkheid, ik kon er niks om geven want het is gewoon manipulatie om zijn zin te krijgen dus negeerde ik dergelijke appjes. Tot de appjes bleven binnenstromen als een koude stortbui op een zonnige dag. Herhaling had ik geleerd, dat is de sleutel om je boodschap over te brengen als mensen over je grens gaan. Ik bleef dus herhalen, meer dan tien berichten waar in ik hem zei: Nee, ik wil je niet. Laat me met rust of ga verder met je leven en vergeet mij.  Op elk berichtje van  mij kwamen minstens zes antwoorden met smeekbedes om elkaar te ontmoeten en hem een kans te geven. Ik snap dit niet, zo fantastisch ben ik niet en er zijn ook echt leukere, mooiere mensen die hij kan ontmoeten. Maar hij wilde mij hebben,ik al helemaal niet toen er een heel betoog kwam van zijn kant waarom we gemaakt zijn voor elkaar.

Daar word ik humeurig van ,´ḿannen’die als een klein kind gaan dreinen tot ze misschien hun zin krijgen. Ik vind wanhoop ook erg onaantrekkelijk. Het doet me denken aan kinderen die gaan janken en stampen als ze die ene zak lollies niet mee mogen nemen van hun moeder. Misschien werkt dit bij anderen wel, maar ik krijg er jeuk van.

Blokkeren dan maar, zowel op whatsapp als in mijn telefoon zelf. Het vervelende was, dat hij zo’n laffe gast is die dan anoniem gaat bellen. Ook die oproepen kan ik wel blokkeren, maar dan mis ik ook telefoontjes van bedrijven,niet zo handig dus. Gelukkig kreeg ik na niet al te lange tijd een nieuw telefoonnummer dus toen was het heerlijk rustig. Dacht ik.. na een paar maanden verscheen er een smeekbede in mijn messenger inbox van Facebook. Zucht, deze kerel is echt volhardend, des te meer reden om aan te nemen dat de bovenbekabeling gebreken vertoont . Aangezien ik niet reageerde volgde er een vriendschapsverzoek ´ klikt op afwijzen en blokkeren´. Zo daar hebben we geen last meer van was mijn gedachte. Maar deze casanova was niet voor een gat te vangen. Hij laat het rusten voor twee maanden en slaat dan toe op een nieuw social media kanaal. Linked In deze keer, een invite om te linken. NOPE niet accepteren, ook hier gelijk uitgezocht hoe ik iemand moet blokkeren, hopelijk houdt hij dan op. Maar nee, meneer maakt een nepaccount aan op twitter, om een bericht te sturen ´ Ik ben die jongen van OKC die uit je leven verdween door zijn eigen stomme schuld´. Gast? Wat de fuck is er mis met je, ik wil niks van/met je, ga aan je penis sjorren terwijl je een vies filmpje kijkt maar val mij niet lastig met je behoeftes. En als dat niet voldoende is, koop dan zo’n kekke pop en geef haar een naam.

Irritatielevel 8 was inmiddels wel bereikt en ik besloot aangifte te doen wegens stalking. Gelukkig had ik alle stappen goed gedaan, vanaf de dag dat ik hem blokkeerde op whatsapp nergens meer op gereageerd en gelijk geblokkeerd. ´ anders kunnen we er niets mee juridisch gezien´ zei de verbalisant. Die overigens heel begripvol was en de aangifte opnam.

Sindsdien is het rustig gelukkig, maar bij elk anoniem telefoontje ben ik toch een beetje huiverig om op te nemen. Wat is dat toch dat er mannen zijn die nee niet begrijpen? Het is ingrijpender als mensen aan je lichaam komen nadat je aangeven hebt het niet op prijs te stellen. Ook hier kunnen bepaalde mannen een nee niet begrijpen op een of andere manier.

Incidenteel

Zo zijn er de kleine incidentjes tijdens het stappen, ik denk dat helaas elke jonge dame ze wel heeft mee gemaakt. Een aantal jaar geleden, toen ik nog uitging op het Stratumseind met een aantal vriendinnen. We waren allemaal single en vonden het leuk om te dansen en te drinken om vervolgens met zijn alleen met maskertjes op thuis op de bank een slechte film te kijken en in slaap te vallen onder fluffy dekentjes.

 In de Santé was een groep jongemannen, ze zopen bier en waren op zoek naar iets neukbaars. Een van die kerels plantte zijn pils in mijn decolleté en pakte me vast. Ik probeerde me los te wurmen en goot het glaasje bier over zijn gezicht. ´Spoor jij wel?’ ik had zojuist antwoord gegeven op mijn eigen vraag. ´Wil je met me zoenen?’  Nee dat wil ik niet, laat me met rust. ‘ Maar ik ben een vriend van Sacha Visser ‘ schreeuwde hij er achteraan.  ‘Dan al helemaal niet, pleur op en ga iemand anders lastig vallen eikel´ Oh nu was hij boos, ik wilde hem niet zoenen en ik noemde hem eikel. Hoe durfde ik dit goddelijke aanbod af te slaan? Kennelijk was hij het niet gewend, zijn vrienden lachten hem uit en daardoor ging hij nog meer schelden. Oja voor de mensen die bang zijn voor moslims die hun dochter lastig vallen: dit was een hele blanke jongeman met blond haar.

Of die blanke man die met carnaval zes jaar geleden me vol op de bek wilde pakken van uit het niets? Ik kon nog net op tijd wegduiken en hij  kreeg een knietje en heel veel geschreeuw van mijn vriendinnen te verduren. Wat bezielt je om zo maar iemand te willen pakken? Of een of andere kerel die mij in het vizier had, mijn nummer wist te ontfutselen van een dronken vriendin en een afspraakje wilde. Nee was iets wat hij niet kon begrijpen. Zodra hij door had dat ik echt niet geïnteresseerd was kreeg ik smsjes met daarin ´ hoer, je bent toch lelijk´. Prima, ga lekker verder met je leven dan. En die halve zolen die een bedrijfsuitje hadden van de DAF, ze zorgden er voor dat ik ben weg gegaan omdat er een niet van mijn haren kon afblijven. Na herhaaldelijk waarschuwen dat hij er van af moest blijven leek het gewoon niet te landen.  Wat is er mis met deze mannen dat ze een afwijzing niet kunnen accepteren en gewoon weer vrolijk verder gaan?

Tekst

Als je ooit ingeschreven hebt gestaan op een datingsite weet je misschien wel wat ik bedoel. Weinig leuke gesprekken, de meeste zijn allemaal gericht op een ding, seks. Prima, maar dat was niet wat ik zocht, oja en sommigen wilden seks en klagen over hun ex. Die categorie is helemaal moeilijk, die zijn nog niet over hun verbroken relatie heen en kunnen niet dealen met een afwijzing. Ga naar een psycholoog als je er last van hebt maar ga geen achterlijke dingen zeggen als : Mijn ex heeft me zoveel pijn gedaan, kunnen we afspreken zeg alsjeblieft geen nee want dat kan ik niet aan´ . Dude, nope nope nope. En als je vraagt of ik ´ wat lekkers’ wil sturen, word dan niet boos als ik een american cookie stuur per foto, want die zijn goddelijk lekker. De gast met ex issues wilde perse afspreken, voor seks. ´ We kunnen het toch proberen´ neehee dat kunnen we niet oke? ´ Maar ik heb afleiding nodig´ ´ Dan bel je een escort bedrijf of een clownservice maar ik heb geen interesse´.  Weken stuurde hij nog verzoeken of ik langs wilde komen, ook hij zocht contact via social media nadat ik hem categorisch negeerde op de dating site. En hij was lang niet de enige, een hele donkere meneer uit afrika stuurde een berichtje, dat we een selectie uit de hemel waren. Ik schreef hem dat hij niet mijn type was en wenste hem een fijne zoektocht. Toen was ik ineens een racist. Of je nou aardig blijft of bitcherig reageert, mijn ervaring is dat dit type mannen niet van ophouden weet. Negeren lijkt het beste te werken.

In extreme vorm

De voorgaande dingen zijn niet erg ingrijpend van aard, maar helaas heb ik ook te maken gehad met seksueel geweld binnen een relatie.
Het meest walgelijke vind ik nog wel dat die ex altijd vond dat hij nog wat tegoed had, ik stribbelde wel tegen en liet hem merken dat ik echt niet wilde. Elke keer opnieuw. Ik wilde na onze relatie alleen maar dood, niks meer voelen omdat het ondraaglijk was om elke keer de beelden op je netvlies te zien verschijnen. Ik deed aangifte, deze werd binnen twee weken geseponeerd omdat de regio prioriteiten elders had liggen. Zes jaar later zie ik nog steeds dezelfde beelden op mijn netvlies verschijnen. Of ik word spontaan misselijk als ik ´ zijn´ afwasmiddel ruik, of wat dan ook dat me aan hem doet herinneren. Gelukkig heb ik rescripting therapie en gaat het iets beter, maar ik weet nu pas dat je ook binnen een relatie je grenzen mag aangeven. Het enige wat knaagt is dat er geen gerechtigheid is voor de dingen die gebeurd zijn. 

Lente

Het is nu bijna zes jaar geleden en nog steeds denk ik er elke dag aan. Soms veel, soms weinig maar ik ben bang, dat het nooit uit mijn gedachten zal verdwijnen. Ik denk er niet expres aan, maar het zijn vaak kleine dingetjes die de beelden oproepen, die de angst en het misselijke gevoel weer laten herleven. Sinds een aantal maanden volg ik rescripting therapie om deze gebeurtenissen een plekje te geven. Het werkt beter dan EMDR, maar ik ben er nog lang niet.

De rescripting zorgt er voor dat je een andere lading krijgt bij de beelden die in je gedachten opdoemen, dat zorgt er in mijn geval voor dat ik me zelfverzekerder voel als ik vlak langs zijn huis moet fietsen. Daar ontkom ik helaas niet aan als ik naar de stad fiets dus het is belangrijk dat ik dit gewoon kan doen zonder van de angst te verstijven, of mezelf ga isoleren omdat ik dit uit de weg wil gaan. Eerlijk is eerlijk, de angst is niet weg maar wel minder aanwezig, het domineert niet meer alles. Lange tijd heb ik niets anders gevoeld dan constante angst, angst voor alles. Voor het eerst voel ik weer hoe fijn en mooi de kleine dingetjes zijn. Ik kan mijn emoties eindelijk weer tonen en mensen binnenlaten. Nachtrust is daardoor ook een stuk beter geworden, inslapen gaat soms nog wel een beetje rommelig. Zodra ik ingeslapen ben, slaap ik gewoon door tot de wekker gaat, zonder badend in het zweet van angst wakker te schrikken van kleine geluidjes.  Ik ben niet onnodig alert en dat is heerlijk. Het leven is weer een klein stukje zorgelozer. In de wetenschap dat er vreselijke monsters zijn waar ik ver uit de buurt wil blijven. Maar het mooiste is dat ik weer kan voelen hoe mooi liefde kan zijn, als je de juiste persoon aan je zijde hebt. Dat is een warm, fijn, gevoel wat ik niet had kunnen voelen als ik geen therapieen had gekregen voor de traumatische dingen die ik meemaakte.

Het voelt of de lente van mijn leven in bloei staat. En daar geniet ik intens van.

Albert Heijn en klantenservice

Boodschappen doen met mijn moeder, altijd gezellig toch?

Helaas is dat bij de plaatselijke AH niet zo’n fijne ervaring als je geadopteerd bent en een blanke moeder hebt. Cassieres doen klaarblijkelijk aan ´ racial profiling´ wat IMHO een eufemisme is van ordinair discrimineren. ´Maar ja, wat moet je anders ? ´aldus de manager van de plaatselijke buurt Appie. Je kan het gezeur vinden, maar waarom zou ik het over me heen laten komen en naast me neer moeten leggen élke fucking keer dat mensen mij discrimineren omdat ik per toeval een hoger percentage pigment in mijn huid heb? En voor degene die denken dat we in een tolerant land wonen, nee dat is slechts een illusie en het wordt alleen maar erger sinds mensen bang zijn dat vluchtelingen dit land financieel misbruiken.

Ik ben het na 25 jaar wel gewend dat er mensen zijn die rare vragen stellen ´ heb jij witte billen´ ? Dat was kennelijk een prangende vraag van een vrouw in de straat bij mijn ouders. Of: ben je al aan de kou gewend hier?  Ja natuurlijk heb ik het koud als het – 5 is en het sneeuwt. ´ hé papa, ik dacht dat je zei dat bruine mensen niet konden skieen´ zucht. ´ kun je eigenlijk verbranden als je te lang in de zon zit?’ Allemaal vragen die je er gratis bij krijgt bij zo’n kleurtje.

Terug naar het AH moment: Ik stond met mijn moeder bij de kassa te wachten tot zij aan de beurt was. Voor ons stonden een aantal Hindoestaanse vrouwen die samen boodschappen deden. Zij pakten hun spullen in en mijn moeder was aan de beurt. Mijn moeder gaf me haar tas en zonder een woord te wisselen pakte ik haar spullen in. Iets wat ik altijd doe als ik met een van mijn ouders boodschappen doe, ik help ze even om zo snel mogelijk weer weg te kunnen na het afrekenen. Dit kassameisje vraagt me wat ik denk dat ik aan het doen ben. Inpakken toch? Waarom stelt ze zo’n stomme vraag denk ik bij mezelf en ik pak verder in. ´ Die spullen zijn niet van jou ´ hoor ik haar zeggen. Het kwartje valt als een blok beton en ik probeer nog tot drie te tellen en vriendelijk te blijven. Maar dit doet pijn, ik doe niets verkeerd. Ik vraag haar of ze denkt dat ik spullen aan het stelen ben, waarop ze antwoord “ja jij hoort toch bij die vrouwen die net aan de kassa waren?’ Nee dat hoor ik niet, deze blanke mevrouw is mijn moeder. Ik weet dat het moeilijk te begrijpen is, dat er mensen zijn die een donker kind hebben als ze zelf blank zijn, maar ik ben geadopteerd. Voor het eerst merkt ook mijn moeder dat het niet tof is om een adoptiekind te zijn met een donkere huid. Ze spreekt het kassameisje aan beaamt dat ik inderdaad haar dochter ben. Het meisje probeert zich nog te verdedigen door te zeggen dat ze ´ toch niet kon weten dat ik haar dochter was´.

Ik heb een tijdje nagedacht wat ik hier mee moest doen. Naast me neer leggen is een optie, maar dat doe ik al te vaak. Als je op straat wordt uitgescholden is dat vervelend maar schelden doet geen pijn meer, dus dat kan ik prima laten rusten. Dit incident vind ik vervelend omdat dit de enige supermarkt is die in de buurt van mijn huis is en ik er min of meer afhankelijk van ben aangezien ik zelf geen koeien ga slachten of een moestuin tot mijn beschikking heb. Daarom besluit ik een officiële klacht in te dienen wegens discriminatie. ‘De manager van dit filiaal neemt binnen … dagen telefonisch contact met u op´. Dat gebeurde niet en in de tussen tijd ben ik toch uitgeweken naar een andere Albert Heijn.  Ik diende dus een klacht over een klacht in. Dit bleek te helpen want al snel belde er een gehaaste meneer op. Hij was kennelijk zijn fatsoen vergeten aan te zetten want hij vroeg me niet of het schikte dat hij belde maar stak gelijk van wal en fel in de verdediging. Ik deed een poging om te beschrijven wat er gebeurt was, maar na elke vijf zinnen werd ik weer onderbroken met de conclusie dat het geen discriminatie was want –> HET WAS NIET ZO BEDOELD. Ook bleek dat hij niet op de hoogte was van wie er in zijn winkel werkte, want er werkte helemaal geen Julia achter de kassa. maar als er dan wel een Julia was, dan zou ze het nooit zo bedoeld hebben. How the FUCK kun je dat weten van een collega die je niet eens kent dacht ik. Na vijf minuten geneuzeld te hebben over wel of geen Julia ging er bij hem een belletje rinkelen, Julia draaide normaal gezien een andere afdeling, maar moest die dag bij de kassa invallen. Ik vroeg hem hoe hij kon weten dat dit meisje het niet zo bedoeld had, want daar was hij kennelijk super zeker van. Ik legde hem uit dat ze zei dat ze dacht dat ik bij een groepje donkere vrouwen hoorde. En dat ze bevestigd had dat ze dacht dat ik aan het stelen was. Het oordeel kwam dus voort uit een zelf ingevulde conclusie die niet klopte. Ze ging af op mijn uiterlijke kenmerken en er gingen alarmbellen rinkelen.

Alsnog beweerde de manager van de appie dat het een foute inschatting was en geen discriminatie en dat ik dat maar moest inzien en het mezelf heel erg moeilijk maakte. Oh deze wijze man, wil mij een wijze les geven? Daarop heb ik hem verwezen naar artikel 429 van het strafrecht:

Hij die in de uitoefening van een beroep of bedrijf personen discrimineert wegens hun ras, hun godsdienst, hun levensovertuiging, hun geslacht, of hun hetero- of homoseksuele gerichtheid wordt gestraft met hechtenis van ten hoogste twee maanden of geldboete van de derde categorie.

Dit gedeeld hebbende, probeerde ik de meneer uit te leggen dat het niet uit maakt wat Julia nou bedoelde, maar wat ze deed. Ze maakte onderscheid op basis van ras tussen mij en mijn moeder, wat het discriminatie maakt. In dit geval met de beschuldiging er bij dat ik zou stelen,want ik zou niet bij mijn moeder horen.

Uiteraard beweerde meneer nog steeds dat ik niet moeilijk moest doen en er aan moest wennen. Dat zinnetje maakte me heel erg kwaad en zei tegen de meneer dat ik dacht dat we niet op het zelfde level communiceerde en wenste hem nog een fijne dag. Een klacht over de klachtenbehandeling volgde, een regio manager probeerde het brandje te blussen en stuurde een mooi boeket op. Daarvoor dank. Ze beloofde terug te bellen maar in plaats van zelf terug te bellen, kreeg ik de gehaaste filiaalmanager helaas aan de lijn. Ook deze keer stak hij gelijk van wal, want ja elke seconde telt. Hij wilde even zeggen dat het niet de bedoeling was, dat ik me niet gehoord voelde maar voegde er nogmaals aan toe, dat het niet de bedoeling was geweest dat het discriminerend overkwam.

Wederom begreep de man totaal niets van discriminatie. Ik dacht snel na of ik hem nog eens zou uitleggen, dat de intentie van de beste Julia er helemaal niet toe deed maar dat haar handeling discriminerend was? Nee dat zou geen nut hebben, deze meneer gaat het nooit begrijpen. Nog steeds ontwijk ik het filiaal, uit principe.

Super fijn dat ze een bosje bloemen opsturen, hij heeft lang gestaan. Maar in plaats van het vertrouwen terug te krijgen, heeft het afhandelen van mijn klacht alleen maar geleid tot meer teleurstelling. Ik fiets inmiddels zes km om onze wekelijkse boodschappen te halen, maar dat voelt velen malen beter dan geld uitgeven bij een winkel die kennelijk niet meer menselijk is.

 

Marktplaats monsters

Er zijn heel veel dingen die ik niet snap.  Een van die dingen is het gebrek aan fatsoen bij veel mensen die iets gratis komen ophalen via Marktplaats.

Toen ik ging samenwonen met mijn lief, hebben we een groot deel van zijn inboedel via Marktplaats aangeboden. Bijna alles gratis, want we dachten dat we er zo het makkelijkste van af zouden komen. Dat was kennelijk een denkfout.  ´ Hallo, ik zit in de bijstand en zou heel erg graag product hier in te vullen op willen halen´ een veel gelezen zin, soms werd het wel tot vier keer toe benadrukt hoe slecht ze het hebben´.  We maakten meer dan 30 afspraken met verschillende mensen om tafels, stoelen, apparatuur, kasten maar ook kleding te komen afhalen. Bij niet al te zware spullen tilden we het zelfs nog naar beneden, gewoon omdat we behulpzaam zijn.

Onze eerste afspraak was met ene ´Mario´ naar eigen zeggen( in beroerd Nederlands) stond hij onder bewind en zijn ex had hem achter gelaten en hij moest nu een nieuwe inboedel hebben. Hij reageerde op een eikenhouten tafel, de afspraak was er: Mario zou de tafel komen ophalen voor 30 euro, wat ik een schappelijk bedrag vindt voor een degelijke massieve tafel. Nadat we de tafel naar beneden hadden getild en tijdelijk in ons piepkleine halletje hadden gestald, voldeed de tafel tóch niet aan zijn wensen.De tafel was niet waar hij op zoek was en zag van zijn koop af.  Nogmaals stak hij van wal, over zijn beroerde leven wat dus onder bewind stond. Waarschijnlijk probeerde hij medelijden op te wekken om zo de tafel gratis te krijgen, maar ik vond hem bloed irritant. We hadden heel duidelijk afgesproken dat hij hem zou meenemen. Ik heb hem veel succes gewenst met verder zoeken en de tafel met lief verplaatst naar de schuur. Balend dat het ding nu voor niks uit elkaar is gehaald én dat het enorm in de weg staat in ons krap bemeten schuur besloten we de tafel gratis aan te bieden. Want met de verhuizing voor de deur, moest het huis zo leeg mogelijk zijn, net als de schuur. Zo gezegd zo gedaan.

Tot mijn verbazing mailde Mario me opnieuw, hij had de advertentie gelezen van de gratis tafel. Hij was furieus: ‘Zo doen we dat niet in NEEDERLANT’ ´ Ik hat de taffel ook grates wille hebbe´ en nog een scheldtirade die ik jullie ga besparen. Dit was onze eerste deceptie mbt. Markplaats.

We zaten nog met een grote inboedel in onze maag en omdat de kringloop niet eens wil helpen met tillen. Ik kan niet tillen vanwege mijn gewrichten dus de grote zware dingen mochten opgehaald worden, míts je zelf naar beneden tilt. Omdat we nooit meer sliepen op het adres waar de inboedel af te halen was, vermeldde ik dit expliciet bij de advertentie, in de hoop dat mensen écht hun afspraak na zouden komen.Er werd heel wat op en neer gemaild en afspraken werden gemaakt én gebroken. Een mevrouw had opeens een kapotte auto en kon prompt niets meer laten weten via de mail of telefoon. Een hele hoop mensen werden plots ziek of lieten ons gerust twee uur wachten en kwamen dan alsnog aan kakken. Wij waren inmiddels al weer thuis toen we een boos telefoontje kregen. Meneer had voor een dichte deur gestaan, scheldend sprak hij zijn ongenoegen uit´ of wij het leuk vonden om iemand te laten wachten voor niets´. Ik kaatste de vraag terug maar dat was geen geldig antwoord volgens de briesende meneer.  Denken sommige mensen echt alleen maar aan zichzelf? Kennelijk wel…

En dan heb je nog de mensen die wel twintig mailtjes sturen met de boodschap dat ze echt heel erg geholpen zijn als zij de stoel, tafel etc mogen komen ophalen. Je dagelijks én snachts stalken om te kijken of je de spullen toch niet aan iemand anders hebt gegeven om vervolgens niet eens op te komen dagen en niet meer reageren op een boze mail van onze kant terug.

Ik geloof dat je mensen moet behandelen zoals je zelf graag behandeld wil worden, maar deze mensen verdienen die mijn en de vriendelijkheid van mijn vriend wel? We hadden ook alle spullen weg kunnen mikken, waar we allebei niet achter staan. Alle spullen konden nog een tweede leven gebruiken en er zijn altijd mensen die echt geen cent te makken hebben en het goed kunnen gebruiken. Maar kennelijk ontbreekt het een deel van deze mensen ook aan fatsoen. Het ergste vind ik dat als je duidelijk aangeeft, speciaal voor deze mensen op het adres aanwezig te zijn, dat mensen daar gewoon schijt aan hebben en zich niet eens verontschuldigen. Misschien hebben mijn vriend en ik teveel vertrouwen in de mensheid..

Gelukkig was er ook een enkeling die wel netjes zijn/haar afspraak nakwam en zelfs bedankte voor de spullen. Voor deze mensen bied ik graag onze spullen gratis aan,waarschijnlijk zullen we nog vaak teleurgesteld worden in de mentaliteit van mensen maar dat geeft niet.

 

Break up

Dat je eigenlijk niet van me houdt, nam ik voor lief. Maar dat je me elke dag uitmaakt voor ezel, me dom noemt en me op allerlei andere manieren naar beneden haalt begint toch wel te steken. Waarom ik voor je gevallen ben? Ik denk omdat jij je anders voor deed dan je werkelijk bent. Waarom ik je toch nog een paar kansen heb gegeven? Omdat je me zo onzeker maakte dat ik aan mezelf ging twijfelen, misschien had je toch wel ergens gelijk? Ik wilde het in ieder geval proberen, tegen beter weten in. Jij kijkt sbs 6, bent verslaafd aan Utopia en fast food, verrekt je nek als er blonde bimbo’s voorbij komen waggelen terwijl je mij aan je zijde had. Het ging een keer klappen, dat hing in de lucht. Ik had alleen niet verwacht dat het op deze manier zou klappen. Letterlijk, je had jezelf in mijn huis geïnstalleerd en de spanningen liepen alleen maar op. Ons samen zijn leverde geen beterschap op, alleen maar frustraties. Je eeuwige kritische blik brak iets.

Ik besloot je spullen te pakken na de zoveelste woordenwisseling. Dat is me duur komen te staan, uren huiselijk geweld volgden. Mijn buurvrouw heeft me weg weten te krijgen en heeft de politie gebeld. Ik ben haar eeuwig dankbaar. Na aangifte gedaan te hebben, belt je moeder me meerdere malen op om te vragen of we kunnen praten, je wil dat ik mijn aangifte intrek. ‘ Voor je toekomst’ zegt je moeder. Een golf van misselijkheid overvalt me. Ik vraag me af hoe ze het in haar hoofd haalt om mij begrip te vragen voor je toekomst? Snapt ze niet dat ik nog onder de blauwe plekken zit die haar zoon zorgvuldig heeft aangebracht met zijn handen en voeten? Of zou het haar niks interesseren? Misschien heb je haar ook wel onder druk gezet om te bellen. Maar hoe haal je het zelf dan in je hoofd om te denken dat ik ook nog maar één ding zou doen om je verder te helpen? Hoe voel ik me eigenlijk, ik heb er nog niet eens bij stil gestaan. Ik voel me stiekem opgelucht dat het over is, geen kritiek meer de god ganse dag aan mijn hoofd over van alles. Het enige wat ik wil is dat je spullen zo snel mogelijk mijn huis uit zijn. Het enige waar ik je nog bij wil helpen, is een passende strafvervolging door justitie.

Ik wacht al weken op een telefoontje van de vervangende rechercheur, tot op de dag van vandaag heeft zij nog niet terug gebeld. De teller staat op minstens 10 terugbel verzoeken en heb zelf nog minstens 10 keer op de tijd terug gebeld zoals aangegeven door collega’s. Mevrouw is constant telkens niet bereikbaar. Er wordt geopperd dat er misschien een verkeerd nummer genoteerd is. Ik heb niet veel vertrouwen in de politie, maar ga er wel even vanuit dat ze niet 20 keer het nummer verkeerd op zullen schrijven.  Op aanraden van een vriendin heb ik toch maar zelf naar het OM gebeld. Na hun gesproken te hebben blijkt dat ze vergeten zijn, het slachtoffer ( ik dus) als slachtoffer aan te melden, dat is ook de reden waarom ik niet op de hoogte wordt gehouden over de vorderingen.

Natuurlijk is een slachtoffer iets wat je gemakkelijk over het hoofd ziet in een huiselijk geweld casus. Ik heb hier dan ook alle begrip voor en het werkt totaal niet op mijn zenuwen what so ever. Ik heb me de afgelopen weken helemaal niet onbegrepen gevoeld en vind dat ook dat het OM en de politie topwerk afleveren. De datum van zitting is niet drie keer verkeerd doorgegeven en collega’s hebben me elke keer kloppende informatie gegeven. Mijn vertrouwen in deze rechtstaat is zeker toegenomen en heb er alle vertrouwen in dat mijn ex een passende straf zal krijgen.

oh wacht,
grapje.